دانلود pdf کتاب صیرورت در فلسفۀ ملاصدرا و هگل

صیرورت و ثبات متضایف‌اند و دو روی سکه‌ای واحد. فهم ثبات، بی‌تصور صیرورت و فهم صیرورت بی‌تصور ثبات ممکن نیست و بشر همواره با این مفاهیم و تصورات درگیر بوده و به تأمل در آنها پرداخته است.

در حقیقت این دو مفهوم، از مفاهیم کلیدی تفکرند و تاریخ فکر انسانی همزاد و همپای این مفاهیم است؛ چرا که متعلَّق فکر و خود فکر در تردّد میان این مفاهیم شناخته می‌شود و شکل می‌گیرد، اما شناختن این امور و آشنایی با این مفاهیم از ابتدای تاریخ اندیشه، بدین معنا نیست که تلقی و تصوری که آدمیان از این امور و به تبع از مفاهیم دال بر این امور داشته‌اند، همواره یکسان و بی‌تغییر بوده است.

از مقدمه کتاب:
ملاصدرا و هگل را عمیقاً به گفت و گو می توان واداشت، بدون این که الزاماً به اثبات موضع یکی و به نفی نظر دیگری پرداخت، بلکه حتی می توان تصور کرد که تعمق واقعی در تفکر هر یک متقابلاً مستلزم دقت و تامل در نظرگاه دیگری است و این نه فقط در مورد آن دو می تواند صادق باشد، بلکه در مقایسه دو متفکر بزرگ اعم از آن که آن دو شرقی و یا غربی باشند و یا – به مثابه آنچه در این جا مطرح است – یکی از شرق و دیگری از غرب انتخاب شود، صادق است.
بدون تامل در معنای اصلی مفهوم زمان افکار ملاصدرا درست فهم نمی شود و برای ورود به این بحث باید در تصوری که او از حرکت جوهری دارد، تامل کرد صرف نظر از بعضی ظرایف منطقی که بعضی از حکمای اسلامی به کار برده اند به طور متداول تلقی ای که آنها از مفهوم حرکت داشته اند، خروج تدریجی از قوه به فعل بوده است.